Tropenjaren

Eerlijk over een intens kind (en: een intense moeder)

Ik ken mensen die moeiteloos door de tropenjaren heen lijken te glijden. Ouders die met wind mee door het ouderschap trappen. Vannacht droomde ik dat ik zo’n ouder was.

Op mijn fiets zoefde ik langs rijen laanbomen, zwaar van hun eigen groen. Het licht brak in scherven door het bladerdak en legde een gouden waas over het Westfriese polderlandschap. Mijn haar waaide achter me aan – blonder en langer dan in werkelijkheid – en mijn sportieve outfit had iets nadrukkelijk aanstellerigs.

Achterop mijn dochter. Ik herkende haar aan haar slecht zittende roze helmpje. Of we lachten kon ik niet zien, maar het licht was zo gul, het fietsen zo onbelemmerd, dat het bijna niet anders kon. We zoefden. Het was windstil. Je kunt niet ruiken in dromen, maar de zoete nectar van whatever er tijdens onze rit in bloei stond drong desalniettemin mijn neusgaten binnen. We zullen wel zijn gestopt voor een picknick, madeliefjes hebben geplukt en tot kransen hebben gedwongen, naar wolken hebben liggen staren in het hoge gras (geen teken in dromen, dat scheelt).

Wij waren het. En toch waren we het niet.

Helaas, zoals dat gaat met dromen, kantelde het beeld nog voor ik het kon aanraken. Ik werd wakker met het gevoel dat ik iets had verloren wat nooit van mij is geweest. Nee: ik werd wakker in een orkaan.

Jezus jongens, het ouderschap.